Κωνσταντίνος Τασούλας: Η εξομολόγηση που δεν περίμενε κανείς – «Δεν κατάφερα να είμαι ο σύζυγος και ο πατέρας που ήθελα»

Μια διαφορετική πλευρά του Κωνσταντίνου Τασούλα ήρθε στο φως μέσα από μια προσωπική και ιδιαίτερα αποκαλυπτική συνέντευξη. Η ζωή στο Προεδρικό Μέγαρο, η οικογένεια, οι θυσίες της πολιτικής και όσα του λείπουν περισσότερο από την καθημερινότητα που άφησε πίσω του.

Η ανάληψη του ύπατου πολιτειακού αξιώματος άλλαξε ριζικά την καθημερινότητα του Κωνσταντίνου Τασούλα. Μαζί με το κύρος και τις θεσμικές ευθύνες της θέσης, ήρθαν το αυστηρό πρωτόκολλο, τα μέτρα ασφαλείας και ένας τρόπος ζωής πολύ διαφορετικός από εκείνον που είχε συνηθίσει.

Ο ίδιος παραδέχεται ότι το μεγαλύτερο τίμημα δεν είναι οι αυξημένες υποχρεώσεις, αλλά η απώλεια της ελευθερίας που είχε στην απλή, καθημερινή του ζωή.

«Μου λείπει η πιο ανεπίσημη συμμετοχή μου στη ζωή», ανέφερε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας πόσο δύσκολο είναι πλέον να κινείται αυθόρμητα και να έχει την άμεση επαφή με την καθημερινότητα που είχε στο παρελθόν.

Παρά τις αλλαγές, εξακολουθεί να βρίσκει χρόνο για πράγματα που αγαπά, όπως το περπάτημα και το διάβασμα. Ιδιαίτερη σημασία δίνει επίσης στην άμεση επικοινωνία με τους πολίτες, την οποία θεωρεί βασικό κομμάτι της δημόσιας ζωής.

Η απάντηση για την οικογένεια που προκάλεσε αίσθηση

Ίσως το πιο προσωπικό σημείο της συνέντευξης ήρθε όταν η συζήτηση στράφηκε στην οικογένειά του.

Ο Κωνσταντίνος Τασούλας μίλησε για τη σύζυγό του, Φανή Σταθοπούλου, αλλά και για τα δύο παιδιά τους, τον Τάσο και τη Μάγδα.

Όταν ρωτήθηκε αν κατάφερε όλα αυτά τα χρόνια να είναι ο σύζυγος και ο πατέρας που θα ήθελε, η απάντησή του ήταν αφοπλιστικά ειλικρινής:

«Όχι».

Η πολιτική, όπως εξήγησε, απαιτεί συνεχή παρουσία, χρόνο και αφοσίωση. Και αυτό, αναπόφευκτα, είχε κόστος στην προσωπική του ζωή.

Παράλληλα, αναγνώρισε τη σημασία της κατανόησης και της στήριξης που έλαβε από τους δικούς του ανθρώπους σε όλη τη διάρκεια της πολιτικής του διαδρομής.

Από τα Ιωάννινα στο Προεδρικό Μέγαρο

Ιδιαίτερη θέση στην αφήγησή του κατέχει η Ήπειρος και τα Ιωάννινα, ο τόπος όπου γεννήθηκε και έκανε τα πρώτα του πολιτικά βήματα.

Μιλώντας για την ιδιαίτερη σχέση του με την περιοχή, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του για τη στήριξη που έχει λάβει όλα αυτά τα χρόνια.

«Είναι ο τόπος για τον οποίο προσπάθησα και ο οποίος μου φέρθηκε με μεγάλη γενναιοδωρία», ανέφερε, αναγνωρίζοντας τον καθοριστικό ρόλο που είχε η Ήπειρος στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και της δημόσιας πορείας του.

Η ανησυχία για την πολιτική στη νέα ψηφιακή εποχή

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναφέρθηκε και στον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται η πολιτική ζωή.

Όπως υποστήριξε, η επικοινωνία και η προβολή συχνά αποκτούν μεγαλύτερη σημασία από την ουσία και το πραγματικό έργο.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο ίδιος δεν διατηρεί προσωπική παρουσία σε αυτά, εκφράζοντας προβληματισμό για την ανωνυμία, την παραπληροφόρηση και την ένταση που συχνά χαρακτηρίζουν τον ψηφιακό δημόσιο διάλογο.

Σύμφωνα με την τοποθέτησή του, η κρίση εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς συνδέεται και με τις δυσκολίες που αντιμετώπισε η Ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια. Η αποκατάσταση αυτής της εμπιστοσύνης, όπως ανέφερε, προϋποθέτει ισχυρούς θεσμούς, αποτελεσματική δημόσια διοίκηση και αντιμετώπιση των παθογενειών του παρελθόντος.

Ο ρόλος του Προέδρου και το μήνυμα για την Ελλάδα

Ο κ. Τασούλας ξεκαθάρισε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν συμμετέχει στην καθημερινή πολιτική αντιπαράθεση. Ο θεσμικός του ρόλος, όπως τον περιέγραψε, είναι να εκφράζει την ενότητα και τη συνέχεια του κράτους και να συμβάλλει, μέσα από τον δημόσιο λόγο και τις θεσμικές παρεμβάσεις του, στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης των πολιτών.

Αναφέρθηκε επίσης στην προσπάθεια επανένωσης των Γλυπτών του Παρθενώνα, υπογραμμίζοντας τη σημασία του διαλόγου, της διπλωματίας και των πολιτιστικών επιχειρημάτων.

Στο τέλος της συνέντευξης, κλήθηκε να περιγράψει την Ελλάδα που θα ήθελε να δει στο μέλλον. Μίλησε για μια χώρα με αυτοπεποίθηση, ενότητα και ισχυρή παιδεία.

Όταν, όμως, ρωτήθηκε πώς θα ήθελε να τον θυμούνται, η απάντησή του ήταν πολύ πιο απλή από το αξίωμα που κατέχει:

«Υπήρξε ένας σοβαρός άνθρωπος».

Μια φράση λίγων λέξεων, πίσω από την οποία βρίσκεται μια ολόκληρη πολιτική διαδρομή – αλλά και η προσωπική παραδοχή ότι το τίμημα αυτής της διαδρομής ήταν πολλές στιγμές που δεν μπόρεσε να ζήσει όπως θα ήθελε με την οικογένειά του.